Juliusz Słowacki - Beniowski

na tych, co pod tronem siedzą I krwią handlują, i duszą biedactwa, l sami tylko o swym kłamstwie wiedzą, I swym bezkrewnym wyszydzają palcem Człeka, co nie jest trupem – lub padalcem. Lecz pokój z nimi!... Nie, ten brud ruchomy Nie zna pokoju – więc życzenie próżne! Niechaj więc włażą w zakrwawione domy, Niech plwają na miecz – stworzenia ostróżne, Aby zardzewiał, nim będzie łakomy Ich zgiętych karków, niech mają usłużne, W jadzie maczane pióra – dusze w bagnie, Niech żyją: takiej krwi – nikt nie zapragnie. Czołem bijący w marmur Chrystusowy, Kiedym się skarzył na klątwy i zdrady, Tom się i o ten kielich krwi octowy Upomniał – i Grób zaparł się: że gady Z niego nie wyszły – lecz z urwanej głowy Ten polip odrósł i lud wyssał blady. Wygnać go była kiedyś wielka praca... Ma nas za trupa ten szakal – i wraca. Precz z nim, lub jeśli przyczołgnie się żmija, Pod Boga skrzydło kryjmy się i gromy. – Lecz widzę, że mię ten liryzm zabija, Że na Parnasu szczyt prowadzi stromy, Kiedy czytelnik tę górę omija I woli prosty romans, polskie następna strona >>

<< 8 9 10 11 12 >>