Juliusz Słowacki - Beniowski

warczy Jak serce wroga na Odyna tarczy, Choć piękny ten las, gdzie o piersi dębów Ogień czerwony swoje skrzydła łamie, Chociaż Perkunas ma na kształt trójzębów Widelec w ręku i Neptuna ramię, Które do czarnych dymu wchodzi kłębów Jak ów wąż, co chce Danta chwycić w bramie Dytejskiej i w żar łeb żelazny kładzie, Choć uczty prostszej nie było w Helladzie: Wolę porzucić dym, płomień, pieczywo, Rycerza, moję szlachtę – a sam w stepy, Jako ognisty koń z rozwianą grzywą, Jak Ariost, nie jak Homer idę ślepy. Ta rozmaitość może być pokrzywą... I pieśń na różne podzieliwszy szczepy, Może do końca nie trafię i ładu; Lecz rozmaitym będę dla przykładu. Chodzi mi o to, aby język giętki Powiedział wszystko, co pomyśli głowa: A czasem był jak piorun jasny, prędki, A czasem smutny jako pieśń stepowa, A czasem jako skarga nimfy miętki, A czasem piękny jak aniołów mowa... Aby przeleciał wszystko ducha skrzydłem. Strofa być winna taktem, nie wędzidłem. Z niej wszystko dobyć, zamglić ją tęsknotą, Potem z niej łyskać błyskawicą następna strona >>

<< 107 108 109 110 111 >>