Juliusz Słowacki - Beniowski

domy, Pijące gardła, wąsy, psy, kontusze; A nade wszystko szczere, polskie dusze. Wszystko mieć będzie, wszystko mu przyrzekam, Tylko o trochę cierpliwości proszę. Ja sam na muzę i natchnienie czekam I czoło moje pomarszczone noszę, I poematu ekspozycją zwlekam, I weny ducha lekkiego nie płoszę, Który na mózgu jak motyl na róży Usiądzie – aż się kwiat listkami zmruży, A potem nagle odemknie swe łono Świeże i jasne – i na okolice Rozeszle wonie, co wszystko pochłoną. – Ja się zdolnością natchnień bardzo szczycę I tu pokażę, że nie jest zmyśloną, Lecz z moich rymów czyni błyskawice, A mym przekleństwom daje siłę grotów. Czekajcie! – już pieśń zacznę – jużem gotów. Był wieczór. – Z kwiatów wychodziły wonie Melancholiczne, ciemniał las dębowy. Beniowski kazał osiodłać dwa konie: Jeden dla siebie, na drugim domowy Miał jechać sługa. Beniowski na skronie – Chciałbym powiedzieć: włożył hełm stalowy – Lecz nie poemat pisząc, tylko gadkę, Powiem, że tylko wdział – konfederatkę. Zapiął na piersiach szpencer z następna strona >>

<< 9 10 11 12 13 >>