Juliusz Słowacki - Beniowski

tęsknotę, Tęsknotę, co jest w ludziach pół-aniołach; Tu trzeba śpiewać, a ja baśni plotę, Bo kiedy grzebię w ojczyzny popiołach, A potem ręce znów na harfie kładnę, Wstają mi z grobu mary, takie ładne! Takie przejrzyste! świeże! żywe! młode! Że po nich płakać nie umiałbym szczerze, Lecz z nimi taniec po dolinach wiodę, A każda, co chce, z mego serca bierze: Sonet, tragedią, legendę lub odę – To wszystko, co mam, co kocham, w co wierzę. W co wierzę... Tu mię spytasz, czytelniku: „W co?...” Jeśli powiem – będzie wiele krzyku. A naprzód ten rym, co drwi lub przeklina, Ma polityczne credo; jest to sfera Dantejska. Wierzę sercem poganina W rym Szekspirowski, w Danta i w Homera. Wierzę w respublik jedynaka–syna – Mochnacki nim był u nas, ten kostera! Co wielkich marzeń nie przestając snować, Przez Dyktatora dał się ukrzyżować. – Wierzę, że powstał w człowieczej postaci I szedł na wielki sąd, co kraj rozwidni; Po drodze wstąpił do Arystokracji I w tym bez ognia piekle bawił trzy dni; Potem w książeczce sądził swoich braci, Tych, co są następna strona >>

<< 117 118 119 120 121 >>