Juliusz Słowacki - Beniowski

barankami, Zawiesił burkę z tygrysimi łapy, Wsiadł na koń, spojrzał na ganek ze łzami, Pogłaskał konia – koń otworzył chrapy I w ciemną domu sień zaparskał skrami Na pożegnanie. Klasły dwa harapy – Pana i sługi... I pan ze swym sługą Wyszli z rodzinnych progów – i na długo. O! gdyby wtenczas jaka nimfa smętna, Wiadoma ludzkiej przyszłości, krzyknęła: „Już ty nie wrócisz! i stopy twej piętna Są tu ostatnie! – lecz jeśli twe dzieła Zapisze sława wszystkiego pamiętna: Ten dom, z którego cię nędza wypchnęła, Będzie świątynią, a te ciche świerki Pójdą na krzyże i na tabakierki, A twe koszule porżną na szkaplerze, A twe papiery – choćby to był tylko Od ekonoma list albo przymierze Wiecznej miłości z Handzią lub Marylką – Sawantka łzami rzewnymi wypierze I w sztambuch wklei albo przypnie szpilką; Że twa peruka – jeśli masz perukę – Frenologistów podeprze naukę; Że twój but prawy powieszą w Sybilli, A o znikniony lewy będą skargi”. – Nie mówię więcej, bo mój rym już kwili I łzami się już zalewają wargi! Lecz gdyby następna strona >>

<< 10 11 12 13 14 >>