Juliusz Słowacki - Beniowski

wiatr, patrząc w bladą maskę, Którą słoneczne wkładają promienie Na twarz księżyca; a w tym prędkim biegu Świat mu się cały zdawał kłębem śniegu. Nagle – zwolniła kroku przewodniczka, Roześmiała się, zeskoczyła z siodła. Beniowski siedział na koniu jak świeczka, Patrząc, gdzie go ta wędrówka zawiodła. Ujrzał, że chwastem zarosła uliczka, Między skałami – co mogą za godła Służyć dwóm sercom rozdartym na wieki – Wiodła go prosto – prosto – do pasieki. Pasiekę tę znał dobrze i te skały, I tę ścieżeczkę, pełną rudej glinki. Tutaj pasterskie roił ideały – Z których czytelnik może robić drwinki. – Starosta córce dał ten gaik mały I od niej nazwał miejsce – Anielinki. A zaś ta wiedźma, na pozór straszliwa, Była to niańka panny, stara Diwa. Poznał ją rycerz i za tę czerwoną, Za tę ibisa rękę wnet uścisnął. „Więc ty Irydą jesteś, a Junoną Jest twoja pani? Teraz obłok prysnął! Ach, widzę, jaką miałem myśl szaloną! I co bym zrobił, gdybym szablą świsnął I odciął ci tę rękę, Diwo stara. Drugi raz nie następna strona >>

<< 17 18 19 20 21 >>