Juliusz Słowacki - Beniowski

sztuce tylko nie zabity Sufler i „Młoda Polska”, co się bawi Jak każdy głupiec, plwając na sufity Lub w studnię... która po sobie zostawi Tyle co bańka mydlana rozwalin, A pewnie nie woń mirry – ani malin... O Boże! gdyby przez metampsykozę W Kozaka ciało wleźć albo w Mazura I ujrzeć, jaką popełniłem zgrozę Pisząc – na przykład – „Anhellego”. Chmura Gwiazd, białych duchów, które lgną na łozę Jak szpaki Danta: rzecz taka ponura, A taka mleczna i niewarta wzmianki – Jak kwiat posłany dla pierwszej kochanki. Pewnie bym takich nie napisał bredni, Gdybym był zwiedził Sybir sam, realnij, Gdyby mi braknął gorzki chleb powszedni, Gdybym żył jak ci ludzie borealni: Troską i solą z łez gorących – biedni! Tam nędzni – dla nas posępni, nadskalni, Podobni bogom rozkutym z łańcuchów, W powietrzu szarym, mglistym, pełnym duchów. Pewnie bym... – Lecz ta spowiedź jest za długa, Dygresje – nudzą; więc, mój czytelniku, Spróbuj, czy ci się pieśń podoba druga, Gdzie więcej nieco będzie gwaru, krzyku, Kościół i wielka słoneczna framuga, I na następna strona >>

<< 27 28 29 30 31 >>