Juliusz Słowacki - Beniowski

jęknął harfy tonem I na szumiący jesion łzawo spojrzał. W tej chwili zyskał trochę – trochę dojrzał. Trochę skorzystał w sobie jako prawnik, Trochę skorzystał jak człowiek odarty, Na którego sam pan sędzia, zastawnik I regent – niby trzy głodne lamparty Lub jako muły puszczone na trawnik, Lub jak na duszę rozsierdzone czarty Wpadli, ogryźli i na pocieszenie Rzecz zostawili słodką – doświadczenie. O doświadczenie! ty jesteś pancerzem Dla piersi, w której serce nie uderza; Jesteś latarnią nad morskim wybrzeżem, Do której człowiek w dzień pochmurny zmierza; O doświadczenie! jesteś ciepłym pierzem Dla samolubów; tyś gwiazdą rycerza, Bawełną w uszach od ludzkiego jęku; Dla mnie, śród ciemnej nocy – świecą w ręku. Lecz pan Beniowski liczył lat dwadzieścia, O doświadczenie jak o grosz złamany Nie dbał – wołałby mieć wioskę i teścia, To jest ślubem być dozgonnym związany Z panną Anielą. – Tej sztuka niewieścia Sprawiła, że był srodze zakochany; Na gitarze grał i rym śpiewał włoski, I wszystko dobrze szło – dopóki wioski Nie następna strona >>

<< 1 2 3 4 5 >>