Juliusz Słowacki - Beniowski

trzymaj w sekrecie, Co powiedziałem: nie rzucaj się w spiski, Bo wielkim rzeczom przeszkodzisz na świecie, Rzeczom, co jako piorunowe błyski W chmurach się kryją. – Więc już rozumiecie, Że Dzieduszycki nie miał jednej kreski Od brzegów Dźwiny po hordy Nogajca; Wszyscy w Ojczyźnie mówili: „To zdrajca!” Zwalił to wprawdzie na króla rozkazy; Ale się wyparł król, jak zawsze bywa, Wyparł się jako święty Piotr – trzy razy, I cała wina na koguta spływa, Dlatego że piał. A więc wszystkie zmazy Pan regimentarz, kochanek Gradywa, Dźwigał na sobie i chował in petto Zemstę jak Włochy, co się mszczą stiletto. Tymczasem chciał się ożenić bogato I okiem wszystkie przemierzywszy domy, Najlepszym z domów wydał mu się na to Ów zamek wielki, malowniczy, stromy, Gdzie mieszkał szlachcic pół, pół król, pół Kato, Pół wariat, a pół syn cezarów Romy; Maleńki starzec, półłysego czoła, Ojciec, który miał córkę, pół anioła. Wybrawszy teścia przyjechał bez swatów, Z intencją ojcu się oświadczył, pannie; Wspomniał o drzewie swoich antenatów – Nie następna strona >>

<< 37 38 39 40 41 >>