Juliusz Słowacki - Beniowski

kołpaki, Konfederatki, czapki i rogate, I krągłe, i kapuzy, i pakłaki, I owe jeszcze uszami skrzydlate, Co ekonomów są laurem. Gdy taki Rój czapek i rój północnych latarek Zjawił się, rzekł ksiądz: „Ja jestem ksiądz Marek!” Wstrzymał się – powiódł okiem po Staroście, Zmarszczył się... i rzekł: „Dla Kozaka Sawy, Który się bije z chłopami na moście, Wypuścić racę nad zamkiem Ladawy; Wy się tu, proszę, bracia, nie panoszcie Rabunkiem, zamek się nie poddał krwawy; Ale wielmożny dziedzic sam to czuje, Że opór próżny – więc kapituluje”. Na to Starosta krzyknął: „Protestuję Przeciwko zdradzie haniebnej waszmościów. Jako Rzymianin z zamku ustępuję. Mieć nie będziecie nawet moich kościów”. Tu mi czytelnik zapewne daruje Trochę w tej mowie niegramatycznościów Lub niechaj raczy ze mną na spoczynek Do księżycowych wrócić Anielinek. O! tam poezja gotowa – Romeo! Pożycz mi twoich słów rozpłomienionych. Zresztą już Ursę mam z Kasyjopeą, Mam księżyc i mam dwoje serc pęknionych, I Filomelę, co tak jak J. B. O., Ów londyńczyków następna strona >>

<< 43 44 45 46 47 >>