Juliusz Słowacki - Beniowski

zapalonych, Śpiewa dla chcących spać arystokratów, Tak że go wszyscy dają do stu katów. O! tam poezja. – Gdyby tylko na to, Aby się żegnać, warto brać amanty. Czuliście kiedy tę łzę lodowatą Przy pożegnaniu, ciężką jak brylanty? Te słowa: „Pójdę i skonam za kratą!” Czyście słyszeli te słodkie kuranty Grane przez wszystkie pozytywki żywe, A jednak, przysiągłbym, że niefałszywe? Czyście żegnali? klęczeli? włos rwali? Tracili ducha? wymowę? kolory? Pugilares z paszportem i t[ak] d[alej]. Czy przysięgaliście jako upiory Wrócić po śmierci przy księżycu biali? Łopotać w okno czarne skrzydłem zmory? Kochankę swoją w noc poślubną napaść, Unieść na koniu i w ziemię się zapaść? Czy wam pozwoli potem los nie wrócić? Zachować smutku wrażenie niestarte I całe życie się przeszłością smucić? Odwiedzać morza, ludy, Egipt, Spartę? A zawsze: „Ona teraz musi nucić! Teraz na księżyc oczy ma otwarte!”– Ach, takem ja śnił... lecz na piramidzie, Tfu!... odebrałem list, że za mąż idzie. To mię cokolwiek zmięszało – nie bardzo następna strona >>

<< 44 45 46 47 48 >>