Juliusz Słowacki - Beniowski

cokolwiek zmięszało. Bóg świadkiem! Są ludzie, którzy wtenczas klną i gardzą, Lecz ja to smutnym nazywam wypadkiem. Takich dwa, a me serce tak zatwardzą, Że nezabudką już ani bławatkiem Nie da się nigdy wyprowadzić w pole, Chyba mi posag położą na stole. Ha, takem zgorzkniał, że nawet nie trącę W tej pieśni – smutnej lutni pożegnania. Szeptali długo jak wierzby płaczące, Gołębie słychać tam było gruchania, Łzy zimne – usta zmywają gorące, Słychać serc bicia, płacze, słowa, łkania, Już się rozeszli – rzecz skończona – horror! Miłość przechodzi już w pamiątek kolor... W kameleona, w serdeczną jaszczurkę, W rzecz poetycznie piękną, w sen niebieski, W muzę, Olimpu zamglonego córkę, W poemat smutny od deski do deski, W mgłę podnoszącą się z łez, w białą chmurkę Na tle przeszłości, w gwiazdę, w arabeski Tęczowe – chmurą obwiedzione złotą. W dole: Raphaël pinxit albo Giotto. W galerii siedzi dusza. – O! tęczowa Kopuło myśli, tyś moim kościołem! – Wymalowana, jasna, księżycowa, Nad srebrnym duszy wisząca następna strona >>

<< 45 46 47 48 49 >>