Juliusz Słowacki - Beniowski

tobie są rozpaczy słowa, Serce wygląda jak urna z popiołem W najtajemniejszej kaplicy stojąca – Tak jesteś, gdy cię żaden wiatr nie trąca. Lecz kiedy burza zawieje i zruszy Z filarów ciebie, kopuło tęczowa, Pękasz jak niebo nad aniołem duszy; Próżno się broni w błyskawicach głowa: Cały gmach na nią upada i kruszy I ją, i serce, które biedna chowa Jak smętny łabędź pod skrzydły białemi. Pękło – popioły rozwiał wiatr po ziemi. Skończona wielka tragedia powagi I ciszy greckiej; reszta – wiatru wyciem; Myśl zabłysnęła nagle jak miecz nagi, Marzenia stają się czynem i życiem, Czyny się stają piorunem odwagi – Rozbiły kościół! – Pod jego rozbiciem I serce pękło, i burza przewyła... Z wszystkiego, patrzcie, co: krzyż i mogiła. Przez wszystkie takie sceny, odgrywane W teatrze naszych wnętrzności, Maurycy Przejdzie, uczuje sercem każdą zmianę, . Czas mu postawi zwierciadło różnicy, Czas matematyk. Dziś serce strzaskane; Ruszył na koniu pędem błyskawicy; Za nim pasieka, szczęście, przeszłość, ona, Kto wie – za kilka lat czy jego następna strona >>

<< 46 47 48 49 50 >>