Juliusz Słowacki - Beniowski

żona? Panna Aniela, jeszcze nieświadoma Odmian, które się w zamku wydarzyły, Biegła; ścieżeczka przed nią była stroma, Pomiędzy skalne wijąca się bryły, Potem sadzawka i ów dąb z rękoma Założonymi, ów dąb pełen siły, Który się dawniej kochał bez nadziei, Jedne swe oko topiąc w Galatei. Nad tą sadzawką nasza młoda panna, Już zadyszana, stanęła poprawić Włosy. Sadzawka była bowiem szklanna, Można się było w niej oczyma bawić, I była to gwiazd kryształowych wanna, I rybki się w niej zaczynały jawić, Długie, błyszczące robiąc korowody, Ilekroć łezkę rzuciła do wody; Ale przed rankiem rybki spały na dnie. Panna Aniela uwiązała włosy, Nie przypatrzyła się nawet – czy ładnie, Lękała się tknąć kwiatów pełnych rosy... I serce biło w niej – bo chciała zdradnie Do zamku dostać się, a jakieś głosy W powietrzu cichym brzęczały i gwary, Jak gdyby przez sen mruczał zamek stary. Konfederatów był to wrzask daleki, Którzy już doszli byli do piwnicy. Panna Aniela wezwała opieki, Nabożną będąc, u Bogarodzicy – A wtem, gdy wzniosła następna strona >>

<< 47 48 49 50 51 >>