Juliusz Słowacki - Beniowski

proroctwa i w sennik, Chrystusa także krwią oblane nogi Całował; zwał się cesarzów plemiennik... Słowem, była to dziwna meskolancja Świętości, złota, folgi – jak monstrancja. To porównanie pojąłbyś od razu, Gdybyś go widział w złocistym szlafroku, Z łbem łysym, gdzie jak z Rembrandta obrazu Odstrzeliwało słońce; kiedy w mroku Adamaszkowych purpur stał jak z głazu Kłaniającym się ludziom na widoku I stał jak martwy, niczym się nie wzruszył, Lecz widać było, że żył – bo się puszył. Zamek jego stał nad rzeczką Ladawą, Na skale, a pod skałą staw był wielki. W tym stawie widać było twarz jaskrawą Słońca i białe łabędzie Anielki; Grobelka z młyńską u końca zastawą, Za groblą kościół Panny Zbawicielki Z trzema wieżami baniastymi w złocie I chat okienka niby oczy kocie. Wszystko to było dziwnie piękne, cudne! Zwłaszcza że szlachcic, wielki oryginał Góry uczynił do przebycia trudne, Wężowe w skałach ścieżki powycinał I między róże, co rosły odludne, Postawiał golce rzymskie: ten puginał W ręku swym trzymał i twarz miał następna strona >>

<< 3 4 5 6 7 >>