Juliusz Słowacki - Beniowski

zapłodnię... Cóżkolwiek ma być – wszyscy umieramy! A czy nad grobem gwiazdy, czy pochodnie, Czy laur, czy chwasty, czy łza? Dobre i to! – Wlazłem jak w błoto w tę myśl pospolitą. Był czas, żem lękał się pospolitości, Jako święconej duch się lęka wody; Lecz teraz często schodzę z wysokości Dla własnej sławy, pokoju, wygody; Krytykom jak psom rzucam kilka kości, Gryzą, lecz przyjdzie czas, że te Herody, Przez których teraz moje dzieci giną, Będę gdzieś w piekle gryzł jak Ugolino. Tymczasem wracam do powieści. – Ranek Błękitnie w polach podolskich zaświtał, W niebiosach oczy utopił kochanek I marzeniami swoją przyszłość czytał, I widział ją tak uwitą jak wianek Z dni szafirowych, złotych; już się witał Ze sławą przyszłą i z tysiącem głośnych Awantur, pragnąc nadzwyczaj – miłośnych. Już widział dziesięć przynajmniej Andromed Do skał przykutych srogimi żelazy, Z warkoczem, który wisi jak u komet – Miłe nadzwyczaj w młodości obrazy! Młodość albowiem świeża – jak Mahomet Panteistyczną jest i wszystkie głazy Zmienia w następna strona >>

<< 57 58 59 60 61 >>