Juliusz Słowacki - Beniowski

– Skąd łatwo było poznać, że to Kato; Apollo w morzu zostawił koszulę I na Starosty górach stał bez listka; Dalej w egipskich katakombach... ule; Dalej posągi, którym koniec świstka Wyłaził z gęby i przemawiał czule Do pana zamku jak do Antychrystka... Albowiem wszystkie te pomysły pańskie Nie katolickie były – lecz pogańskie. W ogrodzie stała jakaś larwa niema, Czarna, ogromna, rozrosła szeroko; Był to krzesany dąb na Polifema. Jedno w koronie miał wybite oko, A tyle widział nieba, co obiema, I nad sadzawką coś dumał głęboko, Patrząc tym jednym okiem w ciemną wodę: Na deszcz miał czarny wzrok, jasny w pogodę. Naprzeciw była bardzo ciemna grota; Przed nią się nieraz siwy rybak skłoni, Gdy go na stawie ogarnie ciemnota, A sieci pluszczą śród spokojnych toni; Albowiem w grocie Matka Boska złota, Z wieńcem różanych lamp na jasnej skroni, Jako Dyjana o poranku biała, Na staw z różanej tęczy wyzierała... Słowem, było to istne głupstwa wzgórze, Zwierciadło czyste cnego antenata, Na którym meszty świeciły papuże, Rzymska, purpurą bramowana następna strona >>

<< 4 5 6 7 8 >>