Juliusz Słowacki - Beniowski

błędu, Zawodów, głupstwa, nieszczęścia, przesytów, Bankructw, poezyj głupich, jezuitów, Heglów poznańskich, krakowskich purystów, Paryskich kronikarzy, historyków, Prezydentów gmin, franko–romansistów, Kozako–powieściarzy i krytyków, Którzy poklaski im zamiast poświstów Dają – od czego ja aż do równików Biegłem unosząc zadziwione słuchy: I byłbym został tam – gdyby nie muchy, Nie krokodyle, nie hipopotamy, Nie muł tworzący na Nilu oftalmie, Nie dżuma, nie tęsknota, nie te bramy, Na które patrząc, że zamknięte, żal mię Brał, że tak naszych żon nie zamykamy W jednym haremie jak w Armidy palmie Ta strofa poszła krzywo, bo ze Wschodu Wygonił mię brak awantur i lodu; Za to w ojczyźnie Danta to oboje Znalazłem. Lecz to rzecz jest tajemnicza. O to bynajmniej nie dbam i nie stoję, Aby wiedziano, czy moja dziewicza Muza kochała się realnie. Roję, Śnię, tworzę; harfy używam lub bicza – I to jest moja poetyczna droga; Lecz z mego życia poemat – dla Boga. On wie, On widział, nad jakimi chmury Stawałem bez łez i pieśni, z myślami Aniołów w następna strona >>

<< 67 68 69 70 71 >>