Juliusz Słowacki - Beniowski

szata, Przy ucztach często na łysinie – róże, A w ręku czara ze śmiercią Sokrata, Tak dobrze, wiernie wykowana rylcem – Że kto pił, zdał się mędrcem – nie opilcem. Z tego wszystkiego pan Kazimierz śmiał się. Lecz zakochany w cudownej Anieli, Wyjawić szczerze swoich myśli bał się; Polubił nawet te posągi w bieli, Te groty od lamp różane – i stał się Nabożnym bardzo w każdej skalnej celi; W każdej albowiem była jego droga I w każdej po niej została część Boga – Woń jakaś, jakiś duch nieprzenikliwy, Co myśli wtrącał i duszę w marzenia. Każdy z nas miał kraj młodości szczęśliwy, Kraj, co się nigdy w myślach nie odmienia. Ja sam, com widział Chrystusa oliwy, Góry z marmuru i góry z płomienia, Wolę – i sądzę najpiękniejszą z krajów Jedną maleńką wieś, pełną ruczajów, Pełną łąk jasnych, gdzie kwitnie wilgotna Konwalia, pełną sosen, kalin, jodeł; Gdzie róża polna błyszczy się samotna, Gdzie brzozy jasnych są kochanką źródeł – A zaś przyczyna temu jest istotna, Że na tych bagnach, gdzie potrzeba szczudeł, Jam następna strona >>

<< 5 6 7 8 9 >>