Juliusz Słowacki - Beniowski

moją ciemność. „Poeto, fiat lux!” – zacięcie krzyczą. I we mnie dziwną znaleźli wzajemność; Życzę, aby to było, czego życzą; „Tygodnik” jakąś wynalazł odjemność We mnie; lecz niech się dobrze wtajemniczą, A ujrzą, żem jest coś –jak grecki antyk, Lecz panteista trochę i romantyk. A teraz prosto i bez epizodów Śpiewam, jak prawy wieszcz, nie jak amator; Bo mój bohater ma jechać do lodów Sybirskich i do Chin, i pod Ekwator, Do innych nagich i dzikich narodów, Aż mu na grobie wyrżną: „Sta, viator” Wtenczas ratunku już ze śmiercią nie ma; Zatrzyma się czytelnik i poema. Lecz nim nastąpi to – cudne mam rzeczy W tece! cudowna awantur girlanda! Rycerz mój rąbie, zabija, kaleczy Na kształt Hektora, Ajaksa, Orlanda; Przybywa zamkom w porę do odsieczy; Pisze kronikę wierszem jak Wiganda, O awanturach własnych – geografią, Po której ludzie do Kamczatki trafią. Na starość także napisał: „Pomysły Do dziejów”, które się dziać kiedyś mogą. Z czego korzystał dzisiaj jeden ścisły Krakowczyk, książkę wydawszy niedrogą. Książka ma następna strona >>

<< 77 78 79 80 81 >>