Juliusz Słowacki - Beniowski

bujał na młodości piórach, Jasny i chmurny –jako księżyc w chmurach. O Melancholio! nimfo! skąd ty rodem? Czyś ty chorobą jest epidemiczną? Skąd przyszłaś do nas? Co ci jest powodem, Że teraz nawet szlachtę okoliczną Zarażasz? – Nimfo! za twoim przewodem Ja sam wędrówkę już odbyłem śliczną! I jestem dzisiaj – niech cię porwie trzysta! – Nie Polak – ale istny bajronista... Trochę w tym wina jest mojej młodości, Trochę – tych grobów, co się w Polszcze mnożą, Trochę – tej ciągłej w życiu samotności, Trochę – tych duchów ognistych, co trwożą, Palcami grobów pokazując kości, Które się na dzień sądny znów ułożą I będą chodzić skrzypiąc, płacząc, jęcząc, Aż wreszcie Pana Boga skruszą – dręcząc. Prześliczna strofa! mógłbym zacząć od niej Nowy poemat, jak „Sąd ostateczny”; I przy eumenid pokazać pochodni, Jak jest grzech każdy dziwnie niebezpieczny; Jak w jasnym niebie daleko jest chłodniej Niż w piekle, kędy płonie ogień wieczny; Lecz wolę dzieło to rzucić na później, Bo do porządku mnie wołają woźni... Ci następna strona >>

<< 6 7 8 9 10 >>