Juliusz Słowacki - Beniowski

służę I w żadne więcej ustępy nie wpadnę, Żadną gawędą pieśni nie przedłużę, Ale też z faktów wam nic nie ukradnę, Bo wszystko godne jest pamięci wiecznej I wszystko może ujść – w kompanii grzecznej. Stoi więc w dębie moja mołodyca Ze świecą – jasne dwa gołębie burczą; Ksiądz pieczętuje sygnetem szlachcica Listy... Posłuszne się papiery kurczą W kopertę; z lakiem ożeniona świeca – Mówiąc Delill[e]a stylem – styl tak sturczą Poeci, że dziś gwałtem trzeba z Francji Rozumu, jeszcze więcej elegancji – Ożeniona więc świeca z laską laku Wydała tę łzę, która z tajemnicy Nie da się nigdy odedrzeć bez znaku – Zwłaszcza jeżeli Moskal na granicy Nie czyha na twój sekret, o Polaku, Z pomocą drugiej ożenionej świecy, I chmur z tajemnic twoich nie uchyla Zdradziecką ręką nocy (styl Delill[e]a). Już więc ksiądz Marek (tu mnie nie dościgną Iksy warszawskie) kochanków zaślubił I nim oboje w małżeństwie ostygną, Przypieczętować chciał – już lak naczubił, Już... już... Wtem szable mu po oczach migną! Ksiądz wstał – następna strona >>

<< 87 88 89 90 91 >>